Prace literackie naszych uczestników

Ładny kawałek świata...

Świadek wieku...

Pisać kreatywnie...

Najważniejsza jest rozmowa z ludźmi

Świat nasz - a tamten...

Najlepiej zaczynać przygodę z dziennikarstwem od relacjonowania rzeczywistości,
czyli od pracy reportera (…)
Andrzej Stankiewicz, Reporter na polowaniu,
w: Biblia dziennikarstwa,
pod red. Andrzeja Skworza i Andrzeja Niziołka,
Wydawnictwo Znak, Kraków 2010
Karol Borys
Pisać kreatywnie
W poniedziałkowy lipcowy poranek zacząłem uczęszczać na zajęcia Wakacyjnej
Akademii Kultury w mojej rodzinnej miejscowości Siennica Różana. Zapisałem się na
te zajęcia, bo interesuję się reportażem i chciałem poznać technikę pisania reportaży.
Dużo pisałem prac w szkole, były to prace różnego typu, ale nie reportaże. Miałem
nadzieję, że poznam nowe tytuły książek, technikę pisania, w jaki sposób urozmaicać
dany tekst. Przepuszczałem, że poznam nowych ludzi, którzy zainspirują mnie do
pisania.
W drugim tygodniu warsztatów Wakacyjnej Akademii Kultury w Siennicy
Różanej, a dokładnie w poniedziałek 8 lipca, odbył się warsztat, na którym zostały
przedstawione szczegóły pracy dziennikarza i pisarza, zajęcia prowadziła Monika
Śliwińska (dziennikarka, redaktorka, pisarka), związana z Ośrodkiem „Brama
Grodzka - Teatr NN” w Lublinie. Na wykładzie opowiadała, jak wygląda praca
redaktora i dziennikarza, jak przygotowuje się do pisaniu książek, opisała drogę
powstania swoich książek: Muzy Młodej Polski. Życie i świat Marii, Zofii i Elizy
Pareńskich oraz Wyspiański. Dopóki starczy życia.
Następnego dnia we wtorek, 9 lipca, odbyły się zajęcia z kreatywnego pisania
i tworzenia literackiego videoblogu, które prowadził Maciej Tuora (dziennikarz,
pisarz, bloger literacki), również związany zawodowo z Ośrodkiem „Brama Grodzka -
Teatr NN” w Lublinie. Wykładowca był punktualny, zrobił na słuchaczach miłe
wrażenie, przedstawił plan zajęć. Omówił typy tekstu, pomysły na jego rozwijanie
i ubarwianie. Teorię przedstawiał na konkretnych przykładach, często z własnej pracy.
Podawał przykłady książek autorów obcych, np. Detroit. Sekcja zwłok Ameryki,
której autorem jest Charlie LeDuff, jako przykład nowatorstwa w sztuce kreatywnego
pisania. Hobbit Tolkiena posłużył jako przykład stworzenia w dziele całego świata –
ze wszystkimi jego elementami. Podobna sytuacja dzieje się w Harrym Potterze
Joanne K. Rowling, gdzie kreacja wyimaginowanej rzeczywistości jest całkowita.
Maciej Tuora podkreślił praktykę jako podstawę zawodu dziennikarza, w tym
reportażysty. Wspominał ważne nazwiska dziennikarzy takich jak Chuck Palahniuk,
Kurt Vonnegut i Neil Gaiman, których doświadczenie pozwoliło mu na zbudowanie
własnego warsztatu dziennikarskiego. Po studiach proponowano mu pracę naukową,
ale z tego zrezygnował, bo pociągała go praca z ludźmi realizacja własnych pomysłów,
a nie skupianie się tylko na jednym temacie z konkretnej dziedziny.
Maciej Tuora interesuje się dziennikarstwem Gonzo, opisywanie relacji
z danego wydarzenia, którego jest bezpośrednim uczestnikiem, czasem wchodzącym
specjalnie w konkretne role (wcielając się w nie), gdzie sam opis wydarzenia jest
mniej istotny niż emocje i uczucia, które wokół niego się koncentrują. Czołowym
pisarzem Gonzo został uznany amerykański dziennikarz Hunter S. Thompson.
W Polsce stylem subiektywnych relacji pisze Ziemowit Szczerek.
Prowadzący zajęcia sugerował czytanie różnych tekstów, naciskał na
„polubienie czytania”, uruchamianie możliwości własnego pisania, nawet w krótkich
formach, np. w mediach społecznościowych, gdzie znani pisarze fragmenty swoich
nowych książek publikują na Facebooku w celu sprawdzenia, czy zostaną
zaakceptowane przez czytelników. Sama wiedza jest tylko stanem surowym, należy do
niej dodać różnego rodzaju warsztaty, rozmowy, sugestie ludzi, które budują
doświadczenie i umiejętności posługiwania się nabytą wiedzą.